Michał Boni wspomina o kwestii likwidacji powiatów oraz zmian ustrojowych w naszym państwie. Co ciekawe mówi, że „to nie jest temat do targów” i należy to dokładnie przemyśleć. Żarty i żarcioszki z rana jak śmietana!

Marek Migalski rozsyła broszury do liderów opinii w Polsce(?), by dowiedzieli się, że Jarosław Kaczyński jest samcem alfa oraz niezwykle charyzmatyczną osobowością. Nowością tutaj jest wspomnienie o jego nieporadności i anachroniczności, przez co nie może podobno zrozumieć szybko zmieniającego się świata. Jednak wisienką na torcie jest stwierdzenie, że w PiSie łatwiej mają kobiety, które Kaczyński wręcz hołubi, natomiast wszystkich mężczyzn w okół siebie niszczy, a co silniejsze samce zagryza. Chyba muszę poważnie przemyśleć zapisanie się do tej partii!

Antonii Macierewicz nie zawodzi swoimi nowymi wystąpieniami. Po raz kolejny powraca kwestia zamachu w Smoleńsku. Szczerze podziwiam tego pana, a raczej to, że może on jeszcze spać w nocy. Pomijam problem tragedii smoleńskiej, jednak jeżeli tak jak były szef Służby Kontrwywiadu Wojskowego wszędzie widziałabym spisek, zmowę, niszczenie dowodów i kłamstwa – nigdy więcej bym nie zasnęła. Przecież za oknem ktoś już się czai!

Janusz Piechociński zwraca uwagę na nikomu nie znany wcześniej problem edukacji w polskich szkołach. Stwierdza, że „jakość kształcenia i jakość absolwentów nie zawsze jest właściwa”. Ale może by tak w końcu się zabrać za to?

Na koniec, czego oczekują Polacy od Tuska? Wcale nie tego by kochał nas jak Irlandię! Chcemy tylko zmniejszenia bezrobocia, rozwoju gospodarczego i poprawy warunków życia. Co to dla naszego Słoneczka Peru!
__
EDIT!

Prawie zapomniałam! Wszystkiego świątecznego od Pana Lato!

Prokuratura odrzuciła wersję wydarzeń, jakoby na miejscu zdarzenia miał miejsce zamach. Stwierdzono, że nie ma wystarczających dowodów na potwierdzenie takiej tezy. Jednak wiele osób ewidentnie nie zgadza się z postanowieniem prokuratury. Uważa się, że ten wątek nigdy nie powinien opuścić miejsca w śledztwie, jako jednej z możliwych wersji wydarzeń.

W ostatnim wydaniu „Uważam Rze” można przeczytać jak Rosja ewidentnie zrzuca cała odpowiedzialność za katastrofę na stronę Polską. Mam wrażenie, jakby odrzucało się oczywistości, zamykało oczy i tupiąc krzyczano, że to nie możliwe iż Rosja popełniła jakikolwiek błąd. Z drugiej strony część Polaków próbuje obarczyć Rosję wszelkimi możliwymi popełnionymi błędami, nie dopuszczając do siebie myśli, że ktoś mógł popełnić zwykły, niezamierzony błąd lub źle ocenić sytuację. I tutaj po raz kolejny powracamy do sprawy zamachu. Od twierdzeń, że mgła była sztuczna, czy teorii drugiego wraku może zakręcić się w głowie. Ostatnio usłyszałam nawet spekulacje o domniemanym wielkim magnesie, który spowodował problemy na pokładzie samolotu. Nie sądzę, by te wszystkie hipotezy miały pomóc w przywróceniu tej wersji wydarzeń do śledztwa prokuratury. Ale jest jedna ich dobra strona. Od razu wszystkim weselej.

PS. Promuję Boczka. Fajna kreska, nie?

Jak wygląda życie w Rosji? Czy istnieje prawdziwa wolność słowa i krytyki? Czy politolog ma sens istnienia i realnego bytu w kraju nota bene autorytarnym? W najbliższym czasie z pewnością się tego nie dowiemy. Nie wiadomo czy kiedykolwiek przyjdzie taki czas. Jednak uważam, że trzeba się nad tym zastanawiać i mieć nadzieję na przyszłe rozstrzygnięcie – może zaskakujące, byle nie rozczarowujące.

Siergiej Karaganow, kremlowski politolog, jest kolejną osobą, która nas zadziwia. Wypowiada słowa, które jeszcze niedawno byłyby czymś niemożliwym do usłyszenia z ust obywatela rosyjskiego. Parafrazując, mówi o Rosji jako Katyniu, usianym bezimiennymi mogiłami milionów ofiar reżimu rządzącego nim przez większą część minionego stulecia. Co dziwniejsze, dwa lata temu mówił on o Katyniu jako kompleksie Polaków, za który oni (Rosjanie) nie mają obowiązku przepraszać. Natomiast dzisiaj pisze mocne słowa o Rosji jako kraju, w którym: „Skrycie, ale częściowo także otwarcie elita gardzi ludem, lud – elitą”.

Gazeta Wyborcza twierdzi, że to co uważa Karaganow jest i tak nieważne. Wg niej jest on ściśle związaną z Kremlem osobą, która przedstawia obraz i myśli tego małego półświatka (tzw. „gadająca głowa”). Niestety nie mogę się z tym w pełni zgodzić. Na przekór wszystkim będę naiwnie wierzyć w wolność słowa i poglądów. To nie zmienia faktu, że nadal nie wiemy co tak na prawdę szykuje dla nas Putin i czy czasem Miedwiediew nie zaprzepaści jego planów…

Jest to jedyny przymiotnik jakim mogę określić Polaka po obejrzeniu filmu dokumentalnego pokazanego w programie pana Pospieszalskiego.
Bo tak na prawdę to wszyscy popierali prezydenturę Lecha Kaczyńskiego tylko bali się o tym mówić – w innym wypadku zostali by za to ukamienowani. Propaganda mediów zamydliła wszystkim oczy. Dopiero teraz można się przyznać, że jest się prawdziwym patriotą. Patriotą – to znaczy osobą, która popierała zmarłego prezydenta. I tu wcale nie chodzi o to, czy się żałuje i płacze po prostu za człowiekiem, za ludźmi, którzy zginęli pod Smoleńskiem. Tutaj mówimy o zjednoczeniu. Zjednoczeniu tych, którzy mają prawo wypowiadać się o stracie jakiej doznał Polski naród.

– Dlaczego to się stało?
– Bo w Polsce, Polacy przeciwko Polakom, wytworzyli zbyt dużo zła. I to zło zwyciężyło.

Jakie zło?

Chcecie wiedzieć jak zmieniła się kultura osobista wszystkich Polaków? Przeczytajcie jakże ciekawy, jedynie właściwy, wpis Janusza Wojciechowskiego, a zaraz pod nim komentarze internautów. Za jednym zamachem możemy poznać jak wygląda ta zmiana wśród polityków oraz wśród obywateli. Dalej w nią wierzycie?

Jak nigdy chciałabym wiedzieć co w tej chwili myśli JK. Dla mnie ta decyzja jest totalnym absurdem, ponieważ najzwyczajniej na świecie szkoda mi człowieka. Szkoda mi Kaczyńskiego, że wchodzi na ring, jak dla mnie, z opuszczoną gardą.

Jak to się wszystko dalej potoczy?
Wielka niewiadoma.

Niesamowita bieda. Pierwsze co możemy zobaczyć to nagie dzieci biegające po ulicy. Brud. I policja poruszająca się na czymś podobnym do skutera. Najbardziej jednak zastanawia mnie to, skąd te dzieci mają siłę na to, by się uśmiechać?

„10, 11, 12 lat, czy może młodsze?”

Tatuś. Tak chłopczyk nazywa swojego oprawcę, który kupił go od rodziców za 50 dolarów. W pewnym sensie jest to dla nich majątek. Nauczyciele czy policjanci zarabiają po 30 dolarów. Na miesiąc. Jak bardzo trzeba być zdesperowanym by sprzedać swoje dziecko? Nigdy nie zrozumiemy sytuacji tych ludzi, tego o czym myślą i co robią.

„Proszę pana, ja jestem impotentem od 10 lat!”

WOD (Walka O Dzieci) jest pozarządową organizacją, która 24 godziny na dobę prowadzi śledztwa, by złapać pedofilów na gorącym uczynku. W Kambodży inaczej się nie da. Tam, słowo obcokrajowca jest ważniejsze od słowa krzywdzonego dziecka. Korupcja jest wszędzie, na każdym kroku można się natknąć na osobę, która dała się nakłonić na łapówkę lub miała taką propozycję. Bieda popycha ludzi do podjęcia działań, których nie da się racjonalnie wytłumaczyć.

„Tu jest lepiej niż w niebie.”

Piekło na ziemi. Niemiecki obywatel nagrywał we własnym domu dzieci i przesyłał ten obraz internetem. Najprawdopodobniej współpracował z innymi europejczykami. Stworzył swój własny biznes pornograficzny. Gdy doszło do przeszukania mieszkania, mężczyzna rzucił się z drugiego piętra. Nie próbował uciekać, chciał się zabić. Przeżył i został skazany na 12 lat. Jednak to się tak nie kończy. Po dwóch latach została złożona apelacja…

„Niemiec nie przyznał się do winy i twierdził, że bezinteresownie dał dziewczynce 60 dolarów na czesne w szkole i zakup żywności.”

To jest sytuacja, której powinne przeciwstawiać się wszystkie państwa świata.

Pedofilia jest dla mnie czymś tak absurdalnym i niemożliwym, że nie jestem nawet w stanie wyobrazić sobie tragedii, która dzieje się w Kambodży. Dzięki WOD sytuacja poprawia się z roku na rok. Te systematyczne działania z pewnością zniechęcą wielu pedofilów. Jednak nigdy tych działań za wiele.

Phnom Penh jest stolicą dramatu. Dramatu, który musi się skończyć.

__

Pozycja, którą trzeba zobaczyć: Ewa Ewart – „Polowanie na pedofilów”.

Kluczowe było przekonanie, że chociaż prezydentura to wielki spektakl, a kampania wyborcza bardzo wielu wyborców ekscytuje, pociąga, to wszyscy wiemy, że po tym, jak nowy prezydent mówi słowa przysięgi, jest tylko prestiż, zaszczyt, żyrandol, pałac i weto.

Donald Tusk

Nie powiem, że nie zdziwiła mnie decyzja Tuska, jednak można było się jej spodziewać, chociażby poprzez ociąganie się z potwierdzeniem kandydatury. Co więcej, sądzę, że premier dopiąłby swego i zdobyłby stanowisko prezydenta. Ale co wtedy? Komu należałoby oddać stery w rządzie? Grzegorzowi Schetynie, „urodzonemu przywódcy”? Bronisławowi Komorowskiemu, człowiekowi z wielką charyzmą? Ciężko obecnie znaleźć inną opcję, zastępcę Tuska na fotelu premiera.

Za to warto jest się zastanowić kogo Platforma wystawi do walki o stanowisko prezydenta. Zbyt wcześnie PiS cieszy się z wygranej. Niesiołowski co prawda przesadza mówiąc, że nieważne kto będzie kandydatem PO, bo i tak wygra z Kaczyńskim, jednak nie należy tego bagatelizować. Tak naprawdę nadal nie ma alternatywy dla dwóch największych partii w Polsce. Kandydatura chociażby Radosława Sikorskiego byłaby poważnym wyzwaniem dla jednego z braci Kaczyńskich. I nie wiadomo czy nie zbyt ciężkim.

Wracając do decyzji Tuska. Prawdziwych motywów premiera nie poznamy nigdy. Ciekawi mnie fakt, kiedy w Polsce dojdzie do wyboru pomiędzy czymś na wzór systemu kanclerskiego, a systemem półprezydencim (bo o prezydenckim nie ma co marzyć). Ten wybór jest według mnie nieunikniony. W innym wypadku nic się nie zmieni – nieznane jest nam pojęcie koabitacji władz. Polakami musi ktoś zarządzać, inaczej wszyscy sądzą, że są do zdolni do pełnienia władzy.

Było wiele dyskusji na temat rozszerzenia możliwości stanowiska prezydenta lub premiera, jednak jak dotąd nic z nich nie wyszło. Czy oby na pewno?

Zaczęłam dzisiaj przeglądać różne portale w poszukiwaniu informacji na temat niedawnej wypowiedzi marszałka Niesiołowskiego o zbrodni katyńskiej. Zastanawiałam się czy zostały pokazane różne punkty widzenia redaktorów. Co ciekawe przeważnie wszystkie informacje brzmiały tak samo (być może dlatego, że sama wypowiedź marszałka była wręcz znikoma), ale nie to zwróciło tym razem moją uwagę. Ważniejsze wydały mi się komentarze czytelników. Czytelników, komentatorów, odbiorców, adresatów… Sama nie wiem czy można ich tak nazwać, bo powoli zaczynam tracić respekt i poważanie dla anonimowych osób. Komentarze na które się natknęłam autentycznie mnie zatkały. Ja rozumiem, że cały czas prowadzone są rozmowy jak to internet pozwala na swobodę wypowiedzi, jak to traci się kontrolę, gdy mamy anonimowość i ma się wiedzę, że nikt nie wie kim tak naprawdę jesteśmy.  Jednak nadal nie pojmuję, jak można traktować komentowanie jako formę wyżycia się, chyba zarówno psychicznego jak i fizycznego. Przykłady?

Portal Niezalezna.pl

~~misio: Niesiołowski

Palikot, Szymon Majewski, Bracia Grimm z „Teraz My”, idioci ze „Szkła Kontaktowego”, pijak Gugała, , Lizuty, Śpiewaki, cała bolszewicko- lewacka banda autorytetów z „Gazety Wybiórczej” Karpiniuk ze swoją śmieszna komisją, złodzieje kur.y, bandyci, ćpuny i narkomani, Kalisz i kretyni z TVN-u- to zakały naszej współczesnej Polski. Swoją śmierdzącą sławę zawdzięczają tylko dlatego, że plują na Kaczyńskich i PiS. O Rudym Donku i jego kolesiach z P-eło to już nawet szkoda pisac.

abc: Niesiołowski! – jak cię spotkam dostaniesz w morde !

w sowiecką morde… i to nie będzie z liścia

Gnida, kretyn, głąb – to tylko kilka określeń na które natrafiłam. I wcale nie chodzi mi tutaj o to kto ma racje, czyje poglądy popieram oraz kto jest mądrzejszy. Język (a raczej quasi język), którym ludzie się posługują przyprawia mnie o pewnego rodzaju drgawki, które ciężko wytłumaczyć.

A tak przyjemnie jest popatrzeć na krytykę, która jest wypowiedziana przyzwoicie i chociaż w jakiejś części kulturalnie.

Wpadamy w pułapkę, z której nie ma wyjścia. Jest to zamknięte koło, uroboros, który gryzie nie tylko siebie, ale i nas samych. Potrafimy latami wmawiać sobie rzeczy, które nie istnieją, wydarzenia, które tak naprawdę nie miały miejsca. I tak w kółko, bez końca. Lecz trzeba powiedzieć stop i zacząć od nowa.

Zdecydowanie.

Aha, i jeszcze jedno.
Czytałam to kilka razy. Faktycznie czasami jest tak, że brakuje nam słowa. Ale trzeba zrobić coś, by mówić o tym. By nie przeszło to jako zwykła wiadomość, którą czytamy i po chwili zapominamy. W ogóle nie mieści mi się to w głowie.

PS. Chciałabym widzieć dyskusję Czubariana z twórcami tej strony…